Wilde Ziel

 

Omarm je levenskracht

Levenskracht omarmen: Een oud sprookje als spiegel voor het omarmen van je levenskracht!

Dat zijn de thema’s in deze tijd van het jaar. Met deze (super) maan, het komende Tantra Full Moon Festival (12 november) en Tantric Djoj (3 december) besteden we daar aandacht aan. Maar er zijn al honderden jaren lang rituelen in deze tijd. Halloween komt niet uit de lucht vallen.

Een  oude verhaal uit Rusland/Oost Europa vertelt over het inwijdingspad om tot je kern te komen en vanuit je (sensuele, levens) kracht en intuïtie verder te leven.

Het verhaal heet: Vasalisa de Wijze….

Er was eens en er was niet…

Een moeder die ziek wordt en weet dat ze vertrekt. Ze roept haar dochtertje bij zich en onder de lakens vandaan haalt ze een klein popje, dat ze aan Vasalisa geeft. Dat popje ziet er net zo gekleed uit als haar dochter: met rode laarsjes, een wit schortje en een zwart rokje en vestje, dat helemaal kleurig geborduurd is.

Vasalisa moet beloven dat ze het popje altijd bij zich draagt, nooit aan iemand laat zien of erover vertelt. En het eten geeft als ze honger heeft.  De moeder sterft en  de vader trouwt opnieuw. Ditmaal met een weduwe, die zelf al twee dochters heeft.

Zolang haar vader in de buurt is, gaat het er allemaal erg gezellig aan toe in dat nieuwe gezinnetje. Maar als hij weg is, begint het gedonder. Eerst moet Vasalisa alleen maar de kutklusjes in huis doen. Maar al gauw roddelen de stiefzusjes en haar stiefmoeder over haar . Wanneer de vader een lange reis maakt, zien de drie hun kans schoon en bedenken iets om voorgoed van het meisje af te komen.

Als Vasalisa van het land met het eten voor die avond, treft ze het huis stikdonker en koud aan. Ze vraagt bezorgd wat er is gebeurd en de moeder klaagt dat het vuur is uitgegaan in huis. Doordat Vasalisa de deur open heeft laten staan, waardoor het tochtte of zoiets. Het meisje is gelooft alles en biedt vol schuldgevoel aan om het op te lossen. Maar waar haal je vuur vandaan?

In het bos woont een oude heks en iedereen weet dat de mensen die naar hoe toe zijn gegaan niet meer terug komen. De stiefmoeder stuurt Vasalisa naar Baba Jaga toe om een vuurkooltje bij haar te halen. Wat lucifers bij de AH was makkelijker geweest, maar die had je toen nog niet.

Vasalisa gaat op pad, en al gauw komt ze in een heel donker bos. Ze wordt heel bang, maar midden in haar paniek begint opeens in de zak van haar rokje dat popje te kriebelen. Ze stopt haar hand in haar zak en voelt geruststelling als ze het popje streelt. Ze geeft het popje een stukje brood, volgt de signalen ervan en komt op een open plek midden in het bos.

Daar staat een heel raar huis. De ramen en kozijnen zijn van botjes gemaakt (van mensen) en het hek eromheen van schedels. En die geven nog een griezelig lichtschijnsel in het bos ook. Opeens hoort ze de lucht suizen en als ze naar boven kijkt, vliegt daar een reuze vijzel rond met daarin een enorm lelijke heks, die met de stamper als roeispaan, rondtolt in dat ding. Aan de achterkant veegt ze haar sporen uit met een bezem van mensenhaar. Met veel bombarie vliegt het enge wijf  boven het huis en kakelt  erop los. Het huis zelf beweegt als een danser, op twee enorme gele, geschubde kippenpoten.

Vasalisa schrikt en houd haar adem in, maar het popje stelt haar gerust: ze is PRECIES waar ze moet zijn... Babajaga daalt met haar vijzelboot, tot vlak voor haar en vraagt: en wat wil jij?

Het kind smeekt om vuur voor haar familie die in de kou zit en Babajaga zegt: jaaaa… ik ken die wel. Stom kind, waarom laat je het vuur dan ook uitgaan? En waarom denk je dat ik jou vuur zal geven?

Omdat ik het vraag, zegt Vasalisa. En de heks kijkt haar fel aan en zegt: je hebt geluk, dat is het goede antwoord. Kom mee, je moet  voor me werken. Als je het goed doet krijg je vuur en anders vreet ik je op….

Ze moest allemaal dingen doen voor de heks. Vooral uitzoekwerk. Onmogelijke opdrachten, zoals maanzaadjes vissen uit een hele berg donkere aarde en beschimmelde en bruikbare maïs scheiden van elkaar. En dat moet ook nog eens tussen zonsondergang en zonsopgang. Maar telkens stelt het popje haar gerust. Ga nu slapen, ik zorg voor de rest, fluistert het. En inderdaad, elke opdracht is op tijd klaar, waardoor Babajaga een lekker kindervleessoepje misloopt.

Dat zint haar niet en de opdrachten worden moeilijker, maar Vasalisa doet alles, op tijd en zonder mopperen zelfs.

Als de heks  een heel lekker  ander soepje heeft gegeten, want dat verdomde kind kookt eigenlijk best goed… is ze eindelijk een beetje milder. En ze vraagt Vasalisa wat haar is opgevallen. En of ze vragen heeft.  Vraag, maar bedenk wel dat teveel kennis een mens vroeg oud kan maken…dreigt ze.

Vasalisa denkt aan de vreemde mannen op zwarte, witte en rode paarden die ze langs heeft zien rijden. Een ervan ging het zelfs het huisje van Babajaga binnen. Ze vraagt de heks: Wie is de witte ridder op het witte paard? Ach, zegt de heks opeens heel teder. Hij is mijn dageraad. En wie is de rode? Die, is mijn zonsopgang. En de zwarte man op het zwarte paard? Die is mijn nacht, zegt het kreng. Ik begrijp het, zegt Vasalisa.

Heb je nog meer vragen? Vraagt de Jaga poeslief..
Vasalisa wil eigenlijk ook wel weten wie die drie handen in de lucht zijn, die uit het niets verschijnen en de Jaga helpen met koken en schoonmaken. Maar Vasalisa voelt het popje springen en  houdt haar mond.

Ah, je bent wijs, wijzer dan je leeftijd, hoe komt dat? Vraagt de heks. En Vasalisa zegt: “ door de zegen van mijn moeder”.
Dat vindt de heks vreselijk om te horen. Ze scheldt de hele boel bij elkaar. Dat hebben we hier niet nodig, al dat hypocriete, christelijke gedoe, sodemieter toch op. Ga je spullen pakken en verdwijn. En ze geeft met meisje een enorme schedel op een stok mee met een gloeiend kooltje erin….

Als Vasalisa haar uitgebreid begint te bedanken, springt het popje zo hard op en neer dat ze beseft dat ze zich maar beter uit de voeten kan maken. En ze gaat naar huis.

Na een tijdje wordt ze bang van die enorme schedel die ze voor zich uitdraagt en twijfelt ze of ze er wel goed aan doet. Ze wil hem weggooien, maar de schedel begint plotseling te spreken en maant haar tot kalmte.

De stiefmoeder en zusjes zien het spookachtige licht uit het bos naar hun huis toekomen. Ze schrikken zich rot als ze zien dat het Vasalisa is, die za al bijna vergeten waren. We hebben het aldoor koud gehad, want alles wat we ook probeerden, het vuur ging steeds weer uit! klaagt de stiefmoeder, als Vasalisa aangekomen is. Vasalisa is supertrots dat ze vuur heeft gehaald, en opeens richt de schedel het vuur uit zijn ogen precies op de drie etterbakjes, die met een plof in rook opgaan. Alles wat over blijft zijn drie sintels.…

Einde…zo en nu opzouten uit deze droomwereld, het is tijd om weer aan het werk te gaan. Niet teveel vragen stellen, doen wat er gevraagd wordt, op tijd handelen en goed slapen. En op een dag zul je je licht aan iedereen laten zien. Kalm, vastberaden ga jij op je doel af, heb je je keuzes gemaakt. Is je pad helder. En geen kakelende heks, of boze stiefzus of moeder haalt jou er nog vanaf.

Maar weet je waar deze kracht vandaan komt?

Dit sprookje lijkt een beetje op vrouw Holle of sprookjes zoals Repelsteeltje. Ze zijn  de laatste 150 jaar flink toegetakeld, doordat ze een stevige “christelijk” sausje hebben gekregen en alle heidense tafereeltjes er uit zijn gesloopt. Maar ik heb dit en andere verhalen een jaar of 10? 15? geleden ontdekt doordat Clarissa Pinkola Estes ze verzamelde in haar boek:  Women who run with the wolves.

Vele van mijn leeftijdsgenoten kennen het boek, maar jonge vrouwen (en mannen!!) vaak niet. Ook kennen ze de onschatbare waarde van  die stomme kutsprookjes niet. Doordat we met de ont-kerk-ing ook heel wat allergie hebben opgebouwd tegen belerende, moraliserende, vinger-wijzende sprookjes die uitgaan van goed of kwaad. Hup! Weg ermee. Veel jongeren hebben nog nooit van  vrouw Holle gehoord…

En toch leeft zij voort. In het donkere bos, in de diepe krochten van onze ziel. Niet in de hel, zoals enkele sprookjes ons doen geloven, tenzij je wéét wat de hel is. Nee, ze komt uit een andere wereld, uit de wereld waar niets is zoals het lijkt. Waar iets is en niet is…En nadat ze je heeft ingewijd, wordt je meteen weer terug geschopt de “gewone” wereld in… Daar! Wegwezen, neem het mee in je ziel en denk er niet teveel over na.

Maar Clarissa was een nieuwsgierig meisje dat aan heel veel grootmoeders kennis en wijsheid heeft ontfutseld  en verspreid aan vrouwen zoals ik. Ik ben haar dankbaar. Want opeens is geen enkele verhaal meer zomaar een verhaal. En heb ik jaren geleden de taal van deze wereld van verhalen leren lezen. In dromen, beelden... Het was een afdaling: eerst abstract nog. Later ging het steeds dieper naar het binnenste, wonderlijke licht dat altijd schijnt in het diepste, donkere in mijzelf.

Het is deze heks, deze kracht, die regelmatig rond kakelt en met veel bombarie mij eraan herinnert of ik luister naar de OSM verhalen (ons soort mensen) of dat ik bereid ben het gewone pad te verlaten om me opnieuw op “out of my comfie” paden te begeven.

En wat denk je van haar tegenpool? Dat slimme poppetje dat de dingen kan (onder)scheiden, dat actief is, terwijl jij slaapt. Clarissa noemt het de kracht van intuïtie. En dat is zo. Maar de intuïtie van een  “ingewijde” vrouw  is iets anders dan die van een niet ingewijde….

Want hoe weet je naar welke innerlijke stem je  moet luisteren? In het verhaaltje transformeert de aanvankelijk onschuldige, lieflijke kracht met hulp van die heks in een kracht die perfect wéét… Clarissa heeft het in haar boek altijd over de wilde vrouw, de natuurlijke vrouw. De vrouw die WEET.

Het is het soort mystieke wijsheid dat we allemaal (vrouwen en OOK de mannen!!!) in ons hebben. In deze tijd denk ik dat we allemaal die kracht wel kennen. Maar soms moeten we een (nieuwe)  inwijding doorlopen, onze balans herstellen om deze  kracht te durven voelen en te leren gebruiken.

Naar welk stemmetje luister jij het meest? Is de innerlijk kakelende heks met al haar “boosheid”, wildheid, een vreemde kracht die je regelrecht naar je kern toebrengt?

Of is zij een vermomde bangerik, die het bos niet in durft, vol smoesjes zit en je liever ten gronde richt, dan dat je enig risico durft te nemen? Je aangepaste kant?

En dat popje dan? Waarom zou dat onder lakens vandaan komen, van de al te lieve moeder die (natuurlijk hoe kan het ook anders) sterft? Wat voor metamorfose kan dàt zijn?

En waarom zit het in het zakje van het rokje van Vasalisa en streelt zij het zacht? En geeft ze het eten als het honger heeft?  Waarom mag ze er nooit over praten? Wat zou dat kleine popje kunnen zijn?

In West Canada heb je een moedercultus waar de godin wordt afgebeeld met een klein popje tussen haar benen, ipv een yoni of vagina. Het is mogelijk eenzelfde soort manier van praten als in dit sprookje. Rusland en Canada zijn buren…Het popje is waarschijnlijk dus een yoni.  En het is de kracht van de yoni die zich uiteindelijk verbindt met het licht achter je ogen…doet dat je ergens aan denken?

Ja natuurlijk.. het is een oud inwijdingsritueel over de transformatie van seks in een ongekende kracht waarmee je wéét, stáát, bént en handelt op het juiste moment. Waar niemand je afhoudt van wat jij te doen hebt…

In deze dagen, in deze tijd van het jaar wordt gevoeld dat de sluiers tussen de verschillende werelden het dunst zijn… De kerk heeft er Allerzielen van gemaakt, maar het is een oud oeroud ritueel dat alle doden, overstromingen etc. over de hele wereld herdenkt! Alle mega crises waar de mensheid voor heeft gestaan en heeft moeten kiezen om te overleven. Gesymboliseerd door het onderscheid maken (de taken en klusjes) en door je licht te zetten in iets engs… in een schedel als symbool van menselijke kracht, goddelijke kracht, oerkracht…

En dat..ja dat kun je tegenwoordig wèl kopen bij de AH.., Het is de pompoen met het enge gezichtje erop, een commerciële afgeleide van deze schede van wijsheid en licht..

Schedels zijn in oude culturen symbolisch voor “dat wat overblijft als alles is vergaan”..de kern, je DNA of je “spirituele DNA”, dat wat altijd blijft en nooit verloren gaat. Je Wilde Ziel.

En dat is niet zo gek bedacht als je weet dat wetenschappers hebben aangetoond dat er cellen in je botjes zitten die informatie bevatten die jij hebt overgeërfd uit je familielijn..kennis die opgeslagen ligt door ervaringen van miljoenen voorouders…als een giga-bibliotheek in je botjes. Een giga kracht trouwens en vreemde kennis waarvan je niet wist dat je die had. Zoals een (Nederlandse) vrouw die na een hersenbloeding alleen nog maar Duits kan praten..of dingen die mensen opeens ontdekken over zichzelf na een zware beproeving.

Wat zou het fijn zijn als je die kennis altijd zou durven voelen en toelaten en niet “je licht onder de korenmaat laat schijnen…” Wat een power zou je dan hebben. Met die kracht ontmaskeren we alles wat in de weg staat om een gezond lijf te hebben. Daarna rekenen we af met alles wat we niet meer nodig hebben in onze omgeving en kiezen we voor een echt leven. 

Mooi ook, dat deze heks in het verhaal met haar rood gloeiende ogen, aan de oppervlakte iets van een duivel heeft, maar diep binnenin de dag, het vuur (zon) en de nacht behelst. Dus alle potentie. Het kan alles maken wat je nodig hebt: het licht, het (reinigende) vuur en het donkere.  Aan jou de keuze..

Mooi ook om in deze tijd van het jaar zo een inwijdingsweg te volgen! De tijd waarop de bomen hun blaadjes verliezen en hun kracht diep binnenin henzelf terugtrekken, ondergronds.. De tijd waarop je de voeding die je nodig hebt, moet kunnen kiezen om een tijdje vooruit te kunnen, omdat het niet altijd beschikbaar is (nou behalve bij de AH dan, maar we hebben het hier over echte voeding natuurlijk).  En dat kunnen kiezen, dat gaat niet als je niet het overzicht hebt, als je hoofd vol zit met oordelende, schreeuwende gekken die roepen dat je het nooit goed doet.

Een inwijdingsritueel dat perfect is voor deze tijd van het jaar: omhels het meeste enge waar je bang voor bent en gebruik het als bescherming voor je licht. Zodat je licht het werk kan doen: opruimen en korte metten maken met langlopende conflicten, familieruzies, wegduikende nep vrienden, banen waar je op de klok zit te kijken tot het 5 uur is, relaties die door sudderen omdat je denkt dat het je ouwedag voorziening moet zijn, naaaah! Dat is allemaal ruis.

Met de winter voor de deur ruim je alle afleidende energietjes op en richt je je op je  kern, zodat je overhoudt wat er werkelijk toe doet.  Wat werkelijk vruchtbaar is….Waardoor je je levensenergie niet meer verspilt aan slaafs gedrag, goedkeuring vragen, pleasen, slachtoffergedrag, grijperigheid, profiteursgedrag etc.

Ah dat is zo superleuk! Je hoeft niet aardig te zijn, en je mag helemaal voor jezelf gaan om jezelf in de diepste kern te mogen voelen. Dan kom je in een donkere, leegte. Zonder alle projecties is alles leeg en ruim. En daarin kan het leven ontstaan, en alles groeien en tevoorschijn komen wat ertoe doet.

Met Wilde Ziel laten we ons inspireren door dit soort verhalen en rituelen. We kiezen een vorm die daarbij aansluit. En we durven die ook weer los te laten, met de grilligheid van de Jaga, juist omdat we denken dat er iets anders nodig is in het moment…

En met de nodige humor en lichtheid natuurlijk! 

Zo raken we vertrouwder met die “enge” kracht, die onze levenskracht is. En je kunt het als licht of donker zien, maar eigenlijk maakt het niets uit, want het gaat om de (helende!) werking ervan te ervaren. En het is aan jou om te kiezen wat jij daarmee wilt of doet.

Wil je kennismaken naar die kracht in jezelf? Met een persoonlijk inwijdingsritueel kun je dat onderzoeken tijdens een van onze Wilde Ziel sessies. Kijk maar eens bij  Wilde Ziel massages en/of coaching op onze website wildeziel.nl! Of kom naar een van onze evenementen (zie boven)!